Een kennismaking

Een eerste blik op de doeken van Bertrand Pavie brengt ons, in ons verlangen het werk te plaatsen, terug naar de expressionisten, Duitse of Vlaamse. In de schilderijen ontdekken we eenzelfde religieuze toon, intensiteit en fysieke kleurhantering.


Bertrand Pavie

Een tweede blik op de doeken van Bertrand Pavie brengt ons tot de constatering dat ze de wereld van vandaag noch veroordelen, noch tegengaan, noch op sarcastische of politieke toon bekritiseren. In tegendeel, men zou bijna zeggen dat de schilder zich er op toe heeft gelegd de vaste vormen van de grote schilderijen uit het verleden te herzien op een ongegeneerde manier, die je totaal verbaast. En verheugt. Daar waar je citaten, herzieningen of respectvolle herformuleringen verwacht, geeft Bertrand Pavie zich over aan een schilderspel dat tegelijkertijd serieus en humoristisch is.

Wat is een 'goed schilderij'? Wat is een 'groots genre'? En wat is een 'verheven onderwerp'? Want elk van zijn doeken, geïnspireerd door barokke en maniëristische meesters, aan wie de schilder trouwens enorm is toegewijd, getuigt van de grootsheid van de werken die sinds lange tijd als meesterwerken worden beschouwd, maar waarbij de kaarten opnieuw zijn geschud. En ook de intenties. Hoe moet je het tweeluik 'Adam en Eva', een kruisiging, of meerdere doeken die het leven van Maria de Medici van Rubens illustreren, interpreteren, als we bij Bertrand Pavie de grappige en tegelijkertijd waardige blik van een popster, kinderlijke Lego, of batman en vrienden afgebeeld zien, met kleuren op zwarte achtergrond, stralend, door welk contrast de status van het beeld dat we aan het bekijken zijn direct wordt ondervraagd?

Dat is waar de schilderijen, als we nog dichterbij kijken en een derde blik op ze werpen, ten diepste over gaan: de status van hetgeen gerepresenteerd wordt, van het schilderij, en wat ons steeds tot een glimlach brengt. Zonder oordeel of intellectualisme, met een vreugde die echt geleefd wordt en haar oorsprong vindt in het geloof, dompelt Bertrand Pavie ons direct onder in een 'groots' schilderij. Wat ons dwingt om onszelf de vraag te stellen wat wij persoonlijk nu eigenlijk onder een Schilderij verstaan.



Bertrand Pavie © 2013